De namen lijken op elkaar en beide worden aangeboden om de huid te pigmenteren, maar het zijn verschillende stoffen met een heel verschillend risicoprofiel.
Melanotan I (afamelanotide) is selectief en is geregistreerd voor een zeldzame lichtovergevoeligheidsaandoening. Melanotan II werkt op meerdere melanocortinereceptoren tegelijk, wat de misselijkheid, blozen en spontane erecties verklaart die erbij gemeld worden, en is nergens geregistreerd. Het onderscheid tussen deze twee is het duidelijkste voorbeeld op deze site van twee middelen die op naam bijna gelijk zijn en in risico niet.
Beide veranderen pigmentatie en geen van beide neemt de noodzaak van huidcontrole weg. Donkerder worden of veranderen van moedervlekken tijdens gebruik vraagt beoordeling, omdat het zicht op verdachte plekken juist afneemt.
De gegevens komen rechtstreeks van beide profielpagina's. Genoemde doseringen beschrijven geregistreerd, onderzocht of online gemeld gebruik en zijn geen aanbeveling.
| Melanotan I | Melanotan II | |
|---|---|---|
| Waarvoor | Medische lichtbescherming als gereguleerd afamelanotide-implantaat | Bruining en seksuele effecten |
| Toediening | Implantaat bij erkende toepassing | Meestal subcutaan |
| Wat mensen gebruiken | Online vaak gemeld: 0,25 tot 1 mg subcutaan per dag tijdens een laadfase. Dit is niet de dosering van het medische implantaat. | Online vaak gemeld: 0,1 tot 0,5 mg subcutaan, dagelijks of rond uv-blootstelling. |
| Bewijs | Sterk binnen indicatie · Sterk voor één indicatie | Beperkt · Beperkt humaan bewijs |
| Type | Alfa-MSH-analoog | Niet-goedgekeurd melanocortine-analoog |
| Laatst beoordeeld | 10-08-2026 | 10-08-2026 |
Niet het volledige beeld: op de profielpagina's staan alle punten en de bronnen erbij.
Afamelanotide is als gecontroleerd implantaat onderzocht. Een dagelijks geïnjecteerd poeder heeft andere pieken en kwaliteitscontrole.
Melanotan II heeft ischemisch priapisme veroorzaakt. Een pijnlijke erectie van vier uur is spoed, geen afwachtmoment.
De vragen die bij het vergelijken van deze twee het vaakst terugkomen.
Melanotan I (afamelanotide) is selectief en is geregistreerd voor een zeldzame lichtovergevoeligheidsaandoening. Melanotan II werkt op meerdere melanocortinereceptoren tegelijk, wat de misselijkheid, blozen en spontane erecties verklaart die erbij gemeld worden, en is nergens geregistreerd. Het onderscheid tussen deze twee is het duidelijkste voorbeeld op deze site van twee middelen die op naam bijna gelijk zijn en in risico niet.
De namen lijken op elkaar en beide worden aangeboden om de huid te pigmenteren, maar het zijn verschillende stoffen met een heel verschillend risicoprofiel.
Het bewijs voor Melanotan I is te typeren als sterk binnen indicatie (Sterk voor één indicatie), dat voor Melanotan II als beperkt (Beperkt humaan bewijs). Een sterkere bewijslijn betekent dat er meer bekend is over wat een middel doet binnen de onderzochte groep en dosering, niet dat het middel veiliger is buiten die context.
Ze worden regelmatig samen aangeboden. Het praktische bezwaar tegen combineren is niet in de eerste plaats een bekende interactie, maar dat je bij een bijwerking niet kunt vaststellen welke van de twee die veroorzaakte, en bij uitblijvend effect niet weet welke je zou moeten aanpassen. Eén ding tegelijk veranderen levert bruikbare informatie op; alles tegelijk niet.
Beide veranderen pigmentatie en geen van beide neemt de noodzaak van huidcontrole weg. Donkerder worden of veranderen van moedervlekken tijdens gebruik vraagt beoordeling, omdat het zicht op verdachte plekken juist afneemt.